Nakłady na środki trwałe służące ochronie powietrza atmosferycznego i klimatu

Do inwestycji związanych z ochroną powietrza atmosferycznego i klimatu zalicza się instalacje urządzeń oczyszczających i deodorujących oraz instalacje z zastosowaniem reakcji przemian chemicznych do substancji mniej uciążliwych dla środowiska wraz z kompletnym wyposażeniem i zespołem koniecznych urządzeń pomocniczych zapewniających prawidłową eksploatację instalacji oraz urządzenia i aparaturę zapewniające zmniejszenie ilości bądź stężeń powstających lub emitowanych zanieczyszczeń, zadania związane z wyposażeniem w aparaturę kontrolno-pomiarową zanieczyszczeń powietrza.

Ponadto zalicza się nowe techniki i technologie spalania paliw, modernizację kotłowni i ciepłowni w celu ograniczenia zanieczyszczeń wydalonych do powietrza powstających w procesie spalania, niekonwencjonalne źródła energii, dostosowanie silników spalinowych do paliwa gazowego, a także budowę zespołu hydrokrakingu.

W nakładach na środki trwałe na ochronę powietrza i klimatu nie ujmuje się urządzeń redukujących zanieczyszczenia, a stanowiących integralną część procesu technologicznego zapewniającą odpowiednią jakość surowców i półproduktów dla kolejnych etapów produkcji. Dotyczy to również instalowania urządzeń pomocniczych niezbędnych ze względów technologicznych, czy naukowych dla zakładu produkcyjnego.

Największe nakłady na ochronę powietrza i klimatu poniesiono w województwach wielkopolskim, dolnośląskim i śląskim, najmniejsze w zachodniopomorskim, lubuskim i świętokrzyskim.

Największą część nakładów na ochronę powietrza i klimatu stanowiły inwestycje na urządzenia do zapobiegania zanieczyszczeniom, w tym nowe techniki i technologie spalania paliw wraz z modernizacją kotłowni i ciepłowni i niekonwencjonalne źródła energii oraz wydatki na urządzenia do redukcji zanieczyszczeń. Najwyższe nakłady na niekonwencjonalne źródła energii były w województwie dolnośląskim oraz łódzkim, najniższe w opolskim.