Struktura zużycia energii w gospodarstwach domowych

Średnio w krajowych gospodarstwach domowych zużywano 22,8 GJ energii w przeliczeniu na 1 mieszkańca, co uplasowało Polskę na średnim poziomie europejskim wynoszącym 21,3 GJ/1 mieszkańca.

W strukturze zużycia energii w gospodarstwach domowych w Polsce największe znaczenie mają paliwa stałe, głównie węgiel kamienny, co jest wyjątkiem w Unii Europejskiej i drewno opałowe. Były one najczęściej wykorzystywane do ogrzewania pomieszczeń, a więc przez 30,6% gospodarstw domowych, służyły także do ogrzewania wody - 21,7%, natomiast znacznie rzadziej do gotowania posiłków - 1,2%.

Bardzo ważnym nośnikiem energii jest ciepło z sieci, które wykorzystywane było do ogrzewania 44,9% wszystkich mieszkań w kraju, głównie w dużych miastach, gdzie stanowiło dominujący nośnik grzewczy 64,3%. Ponadto 37,8% gospodarstw domowych, a więc 77,9% konsumentów ciepła sieciowego, pobierało wodę ogrzewaną z sieci.

Gaz ziemny był wykorzystywany w 53,3% gospodarstw domowych, ale 24,5% odbiorców używało go tylko do gotowania posiłków, a jedynie 20,7% wyłącznie do ogrzewania mieszkań. Taka struktura zużycia gazu była wynikiem długoletniej praktyki instalowania sieci gazowych w budynkach wielorodzinnych wyłącznie w celu gotowania posiłków. Natomiast gaz ciekły wykorzystywało 27,8% gospodarstw domowych, który niemal w całości służył do przygotowywania posiłków.

Drewno opałowe wykorzystywało 17,2% gospodarstw domowych. Spalano je na ogół w tych samych kotłach i piecach co węgiel kamienny, jednocześnie z węglem lub zamiennie. Oprócz drewna, gospodarstwa zużywały również inne rodzaje biomasy, ale powszechność ich stosowania była znacznie mniejsza niż drewna.

Energia elektryczna była w gospodarstwach domowych zużywana powszechnie, przede wszystkim do oświetlenia oraz zasilania urządzeń AGD i RTV. Zastosowanie energii elektrycznej do ogrzewania mieszkania było niewielkie, z uwagi na wysokie ceny i istnienie tańszych substytutów. Do gotowania posiłków i ogrzewania pomieszczeń energia elektryczna była stosowana raczej jako nośnik dodatkowy, a do ogrzewania wody była używana głównie tam, gdzie nie było dostępu do sieci ciepłowniczej i gazowej.