Ostatni prawdziwek w warmińsko-mazurskich lasach

Do polskiej literatury mykologicznej nazwę borowik szlachetny wprowadziła Alina Skirgiełło w 1960. Często określany nazwami zwyczajowymi, obecnie poza najczęściej stosowaną nazwą zwyczajową borowik szlachetny albo prawdziwek lub borowik jadalny. Dawniej używano wielu określeń, m.in.: borowik, grabak, grzyb prawdziwy, grzyb sprawiedliwy, Prawdzik, a także: grzyb prawy, prawak, prawdziwiec, grzyb dębowy.

Owocniki pojawiają się najczęściej i najliczniej od maja do listopada, zdarzają się także w grudniu (na przykład w wyjątkowym 2000 roku). Wyrastają pojedynczo, często w niewielkich grupach po kilka, bywa, że tworzą kręgi. Borowik szlachetny występuje w lasach iglastych, liściastych jak i mieszanych i tworzy mikoryzę z licznymi gatunkami drzew, najchętniej z świerkiem, rzadziej z sosnami i dębami. Preferuje drzewostany w średniej klasie wieku, w starszych drzewostanach iglastych ustępuje borowikowi kasztanowemu. W Nadleśnictwie Wielbark został znaleziony w drzewostanie sosnowym z domieszką świerka.