Badania laboratoryjne roślin ziemniaka in vitro metodą immunofluorescencji pośredniej

Zdrowy materiał roślinny na etapie wyjściowym jest podstawą ograniczania ryzyka wprowadzania i rozprzestrzeniania szkodliwych agrofagów w uprawach polowych. Celem badań laboratoryjnych jest wczesne wykrycie bakterii kwarantannowych – Clavibacter sepedonicus i Ralstonia solanacearum – które mogą poważnie zagrozić uprawom.

Początek roku to czas intensywnych badań w Oddziale Centralnego Laboratorium w Warszawie, gdzie analizowane są setki roślin ziemniaka rozmnażanych metodą in vitro. Badania te ukierunkowane są na diagnostykę w kierunku bakterii kwarantannowych: Clavibacter sepedonicus oraz Ralstonia solanacearum.

Materiał roślinny in vitro wymaga odmiennego postępowania na etapie przygotowania próbki niż bulwy ziemniaka. W przypadku bulw materiał diagnostyczny stanowi tkanka pobierana z części przystolonowej, natomiast w przypadku roślin in vitro do analizy pobiera się fragmenty łodyg wycinane tuż nad powierzchnią podłoża.

Laboratoryjny proces diagnostyczny, oparty na teście immunofluorescencji (IF), to złożona, ale skuteczna procedura, obejmująca następujące etapy:

•    Pobranie materiału: Fragmenty łodyg umieszcza się w specjalnych, jednorazowych pojemnikach i przekazuje do pracowni bakteriologii.

•    Ekstrakcja bakterii z tkanek: Tkankę roślinną zalewa się specjalnym buforem ekstrakcyjnym, wytrząsa, a następnie wiruje. Powstały osad zalewa się buforem do zawieszania osadu.

•    Przygotowanie preparatów: Ekstrakt nanosi się na specjalne szkiełka, suszy i utrwala.

•    Reakcja immunologiczna: Preparaty inkubuje się z przeciwciałami, płucze, a następnie inkubuje z koniugatem fluorescencyjnym i ponownie płucze.

•    Odczyt mikroskopowy: Preparaty analizuje się pod mikroskopem fluorescencyjnym przy odpowiednich powiększeniach, porównując wyniki z kontrolami, aby zapewnić wysoką wiarygodność diagnozy.