| Autor: mikolaj

Tarcznik niszczyciel w Polsce

W Polsce zostało stwierdzone występowanie tarcznika niszczyciela (Quadraspidiotus perniciosus Comstock) – ważnego szkodnika upraw sadowniczych, uznawanego w wielu krajach za organizm kwarantannowy. Jego zwalczanie reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Tarcznik niszczyciel w Polsce

Tarcznik niszczyciel w Polsce

W wyniku działań kontrolnych PIORiN, w grudniu 2015 r. w województwie lubelskim, w dwóch miejscach na terenie powiatu opolskiego, stwierdzono ogniska tego gatunku. Tarcznik został wykryty w sadach jabłoniowych, na pędach i owocach jabłoni.

Tarcznik niszczyciel (Quadraspidiotus perniciosus (Comstock)) pochodzi z Azji Wschodniej, skąd  rozprzestrzenił się po całym świecie. Potwierdzone wykrycia szkodnika w Polsce miały miejsce w latach 1948–1949 w okolicy Wadowic. Niewykluczone, iż występują niewielkie populacje gatunku na roślinach w starych, zaniedbanych sadach, czy też na roślinach dziko rosnących, szczególnie na obszarze południowej części kraju. Jest on polifagiem i może zasiedlać łącznie ponad 150 gatunków roślin, drzew i krzewów liściastych, rosnących w strefie klimatu umiarkowanego.
 
Na powierzchni zaatakowanych roślin widoczne są stadia rozwojowe szkodnika. Szczególnie dobrze zauważalne są tarczki, pod którymi ukryte są larwy i samice. Charakterystyczne dla tego gatunku jest występowanie tarczek w dużym zagęszczeniu oraz ich warstwowy układ.

Owady żerują na powierzchni organów roślinnych, głównie atakują części zdrewniałe, ale przy również liście i owoce. Występowaniu osiadłych larw i samic towarzyszą charakterystyczne, fioletowoczerwone obwódki na powierzchni zasiedlonych organów roślinnych. Obwódki ulegają powiększeniu wraz ze wzrostem owadów i mogą zlewać się ze sobą, a głębsze tkanki ulegają wyraźnemu poczerwienieniu. W poczerwieniałych tkankach kory gromadzi się sok, co powoduje powstawanie nabrzmień.

W wyniku żerowania szkodnika kora często pęka, a w miejscu pęknięć pojawiają się wycieki gumy. Doprowadza to do pokrycia przestrzeni otaczającej pęknięcia przez ciemnobrązową, galaretowatą powłokę. Bardzo silnie zaatakowane owoce mogą również pękać.
 
Wykrywanie obecności szkodnika opiera się na prowadzeniu oceny wizualnej roślin. Ocenę prowadzi się w celu stwierdzenia występowania objawów wskazujących na zasiedlenie roślin przez szkodnika oraz owadów różnych stadiów rozwojowych. W trakcie lustracji sadów poddawać ocenie głównie pnie i gałęzie drzew, jak również liście i owoce. Rośliny bardzo dokładnie przeglądać. W przypadku owoców oględzinom poddać nie tylko odsłoniętą powierzchnię, ale również wszelkie wgłębienia, okolice ogonka i resztek kwiatu. W przypadku konieczności przekazania odłowionych okazów do analizy laboratoryjnej należy przesyłać żywe szkodniki wraz z częścią rośliny, na której żerują. Ostateczna i pewna identyfikacja powinna być przeprowadzona w warunkach laboratoryjnych z wykorzystaniem mikroskopu.
 
Lustracje sadów prowadzić najlepiej w okresie: maj – październik. Inspekcję zebranych owoców zmagazynowanych po zbiorze można prowadzić w całym  okresie ich przechowywania, w tym również przed planowaną wysyłką, w przypadku owoców przeznaczonych  na eksport.


 
Tagi:
źródło:

Najświeższe wiadomości zawsze na czas!

Zapisz się do bezpłatnego newslettera Gospodarz.pl i otrzymuj najważniejsze wiadomości z branży raz w tygodniu bezpośrednio na Twoją skrzynkę e-mail!