Nie ma argumentów opartych na faktach, przemawiających za trafnością naukową i spójnością włączenia czynników ILUC

W ostatnim czasie opublikowany został raport autorstwa prof. Matthias’s Finkbeinera z Uniwersytetu Technicznego w Berlinie pt. „Pośrednie zmiany użytkowania gruntów w bilansach ekologicznych – trafność naukowa i zgodność z międzynarodowymi standardami”. Publikacja poświęcona jest szczegółowej diagnozie zjawiska ILUC w kontekście rzetelności analiz naukowych, które stanowiły podstawę dla wniosku legislacyjnego Komisji Europejskiej z 17 października 2012 roku proponującego przypisanie dodatkowych emisji biopaliwom związanych z pośrednią zmianą użytkowania gruntów - podaje Krajowa Izba Biopaliw.

Istotą opisywanego opracowania jest rozważenie kwestii, czy i w jaki sposób koncepcja ILUC (ang. Indirect Land Use Change) może zostać spójnie i trafnie włączona do koncepcji bilansu ekologicznego lub śladu węglowego biopaliw. Dotychczasowe publikacje na ten temat przejawiają tendencję do opowiadania się za włączeniem czynników ILUC do bilansów ekologicznych i analiz śladów węglowych, a tym samym za ich uwzględnieniem w prawodawstwie. Raport prof. Finkbeinera analizuje zasadność tego stanowiska z rzeczowego, krytycznego i neutralnego punktu widzenia nauki.

Z opracowania wynika, że brak jest argumentów opartych na faktach, przemawiających za trafnością naukową i spójnością włączenia czynników ILUC do bilansów ekologicznych i analiz śladów węglowych. Stanowisko to oparte jest na następujących wynikach:

1. Pośrednich zmian sposobu użytkowania gruntów nie można zaobserwować ani zmierzyć.

2. Ujęcie ilościowe iLUC opiera sięna modelach teoretycznych, które z kolei bazują przede wszystkim na hipotezach i prognozach rynkowych.

3. Modele ekonomiczne LUC nie umożliwiają rozróżnienia pomiędzy bezpośrednimi (dLUC) oraz pośrednimi (iLUC) zmianami sposobu użytkowania gruntów.

4. Analizy iLUC nie są wystarczająco przemyślane pod względem metodycznym, wykazują liczne niedociągnięcia. I tak m.in. nie dostarczają odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób można rozsądnie podzielić emisje gazów cieplarnianych związane ze zmianą sposobu użytkowania określonych gruntów. Taki podział pomiędzy sposobem użytkowania związanym z emisją gazów, oraz dotychczasowym sposobem użytkowania (‚inter-crop-allocation‘), byłby niezbędny, aby uniknąć podwójnego naliczania lub nie stwarzać zachęt dla jednostek, które czerpałyby korzyści bez gotowości ponoszenia kosztów.

5. Wyliczenia dotyczące iLUC nie mogą w zasadzie opierać się na żadnych danych pierwotnych; nie istnieje żaden podział na poszczególne rodzaje upraw czy regiony. Jakość danych, na których opierają się czynniki iLUC jest znacznie gorsza niż jakość pozostałych danych wykorzystywanych do sporządzania bilansów ekologicznych i analiz śladów węglowych.

6. Naukowcy są zgodni co do tego, że czynniki iLUC charakteryzują się jeszcze dużym stopniem niepewności. Do opisania tej jakże dużej niepewności używa się takich pojęć jak „znaczna“ (Laborde et al. 2011) czy „ogromna“ (Edwards et al. 2010).

7. Rozpiętość wartości iLUC, jakie można znaleźć w literaturze, jest niezwykle duża: dla bioetanolu od wartości ujemnych (np. –116 gCO2e/MJ (Dunkelberg 2013) lub –85 gCO2e/MJ (Lywood et al. 2009), aż do 350 gCO2e/MJ (Plevin et al. 2010), natomiast dla biodiesla od 1 gCO2e/MJ wg Tippera et al. (2009) do 1434 gCO2e/MJ jako górna granica wg Lapola et al. (2010). Taki zakres wahań oznacza, że same czynniki iLUC mogą znajdować się 200 % poniżej lub 1700 % powyżej wartości dla paliw kopalnych. Niepewność związana z czynnikami iLUC jest nawet większa niż różnice w wynikach bilansów ekologicznych dla wszystkich artykułów spożywczych. Oznacza to, że różnica pomiędzy emisjami gazów cieplarnianych począwszy od soczewicy przez pomidory i ser aż po mięso drobiowe, wołowinę czy jagnięcinę jest mniejsza niż rozpiętość czynników iLUC w przypadku jednego i tego samego biopaliwa.

Czytaj dalej na następnej stronie...