NIK o gospodarce rybackiej na Mazurach

W 2011 roku podmioty uprawnione do rybactwa wyłowiły w warmińsko-mazurskim ponad 1.065 tys. kg ryb. Ponad dwukrotnie więcej ryb „odłowił” kormoran. Zarybienia tylko w niewielkim stopniu są w stanie zrekompensować straty, jakie powodują kormorany i w żadnym stopniu nie służą odbudowie i utrzymaniu populacji ryb cennych ekologicznie, gospodarsko i wędkarsko. W Polsce brakuje strategii zarządzana tym gatunkiem. Od 2009 roku resort środowiska prowadzi prace nad dokumentem, który powinien być jak najszybciej ukończony i wdrożony do realizacji. Problem kormorana czarnego dotyczy nie tylko Polski ale również innych krajów Unii Europejskiej, dlatego rozwiązywanie tego problemu warto przenieść na szczebel międzynarodowy.

Nadzór nad rybactwem śródlądowym w Polsce sprawuje dwóch ministrów - Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Środowiska. Bezpośrednie funkcje nadzorczo-kontrolne wykonywane są aż przez cztery organy administracji publicznej. System nadzoru jest zbyt skomplikowany i nadmiernie rozbudowany. NIK widzi potrzebę działań konsolidacyjnych w tym zakresie.

Ponadto NIK zwróciła uwagę na to, że dyrektor RZGW w Gdańsku nie dysponował wszystkimi umowami dzierżawy, na podstawie których podmioty prowadziły gospodarkę rybacką. Niektóre z tych podmiotów sporządzały operaty rybackie niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz nierzetelnie prowadziły dokumentację gospodarki rybackiej. W kilkunastu przypadkach nie oznakowano właściwie obrębów ochronnych, czyli miejsc szczególnej ochrony narybku.

NIK widzi potrzebę doprecyzowania przepisów w zakresie:

• zobowiązania organów administracji publicznej wykonujących prawa właściciela wody do prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w obwodach nie oddanych do użytku innym podmiotom,
• wprowadzenia obowiązku rejestrowania połowów amatorskich,
• obowiązku okresowej weryfikacji zasadności funkcjonowania obrębów ochronnych.